De opa en oma zoeken avontuur, geen geraniums, in een lichtvoetige en grappige voorstelling van Paleis voor Volksvlijt. Het stuk bevat tal van verhalen en interacties die leuk zijn, interessant en soms ontroerend. Die vele wisselingen halen soms de dynamiek uit de voorstelling, maar die blijft boeiend. Ook door de interactie met het publiek.
Tante Riet was een buitenbeetje in de familie Dictus. Ze werkte als non in een school, ver weg in Chili, en als er bij familiefeestje sporadisch over haar werd gesproken dan was het roddel en achterklap. Tijdens haar uitvaart lag een bloemstuk van ene Laura op de kist. Dat bleek een trigger voor de muzikale broers Peter en Wim Dictus. Wie is die Laura? En wat weten ze eigenlijk van tante Riet en haar leven in Latijns-Amerika?
Op Circolo staan zowel beginnende als ervaren circusartiesten. De muzikale clowns van het Franse Les Rois Vagabonds zijn ongetwijfeld het meest geroutineerd. Dat duo speelde meer dan duizendmaal dezelfde show en die is daardoor steeds verfijnder geworden. Een impressie van Les Rois Vagabonds, en ook van The Amazing Katleen. Wat blijkt: er kan dit jaar veel worden gelachen.
Circusfestival Circolo is tien dagen thuis in het Spoorpark in Tilburg en toont de veelzijdigheid van hedendaags circus. In meerdere tenten zijn voorstellingen, met het Franse Le P’tit Cirk als publiekstrekker. Naast grote voorstellingen zijn er ook kleinere waarin talenten laten zien wat ze in hun mars hebben. Een impressie van het eerste weekend.
Acht dansers, in groen, blauwe, roze en zwarte hemdjes, topjes en broekjes, springen een dik uur energiek op en neer. Synchroon, rechtop, van voor naar achteren, naast elkaar, voor elkaar, door elkaar, in steeds wisselende, gestroomlijnde, mathematische formaties. Choreograaf Jan Martens maakt opnieuw indruk met een reprise van ‘THE DOG DAYS ARE OVER’.
Het programma van Theaterfestival Boulevard biedt ruimschoots plaats aan gearriveerde en nieuwe gezelschappen uit het Zuiden van het land en ook voor theater, dans en circus van de zuiderburen. Daarmee weet het festival zich te onderscheiden. Een impressie van een Brabantse en een Vlaamse productie: het absurde, knotsgekke ‘Not Quichot’ van Het Zuidelijk Toneel en het warme, memorabele familieportret ‘Foreverandevergem’ van Kopergietery.
Op festival Oerol zijn elk jaar voorstellingen van Brabantse theatermakers. Dit jaar zijn dat onder meer Zwermers, Frino en Mathieu Wijdeven. En dan duikt bij de theatrale talkshow ‘De Kapitalisten’ van Het NUT plots Ralf Embrechts op, initiatiefnemer van de Quiet 500 in Tilburg, om te praten over armoede en eerlijke verdeling. Een impressie.
Geen deuren om te verdwijnen, geen gordijnen waar acrobaten even achter kruipen, zoals in eerdere voorstellingen van Piet Van Dycke. In zijn nieuwe productie BEYOND, met dans en acrobatiek, domineren en sturen de vloeiende bewegingspatronen van de Vlaamse choreograaf van begin tot eind. Elke beweging, van elke acrobaat, is te zien. De première was op Oerol en BEYOND is ook te zien op de Boulevard en tijdens Circolo.
Hoe kan dit, hoe doet hij dat in hemelsnaam? Die vragen resoneren na het zien van de voorstelling ‘Ballroom’ van het Vlaamse gezelschap Post uit Hessdalen. In deze solo combineert Stijn Gruppin jonglerie met objectmanipulatie, en dat op verbluffende wijze. De ogen zien wat het hoofd maar niet kan begrijpen.
Apocalyptische sciencefiction, Oosterse martial art, Griekse mythologie, een diepere laag over de verhouding tussen kind en ouders: in ‘Holly Goosebumps’ van Het Zuidelijk Toneel komt dat moeiteloos bij elkaar. En dat gecombineerd met verwijzingen naar films door middel van soundtracks, handelingen, sfeer, beelden en quotes.
Met sprongen, salto’s en flikflakken - voorwaarts, achterwaarts - rennen de acrobaten van The Kings Fasttrack over de lange mat in de piste van het Kerstwintercircus. Vlak voor de tribune keren ze om en maken een nieuwe reeks salto’s. En mocht de toeschouwer niet weten in welke stad dit circus is dan geven de T-shirts van de artiesten van de artiesten uit Kazachstan het antwoord: PSV staat erop gedrukt.
De wereld wordt geregeerd door machines en de macht daarachter. Voor het individu, laat staan de eigenheid van een individu, is geen plaats en wie durft te spreken wordt bruut het zwijgen opgelegd. De sfeer in ‘La Chute des Anges’ (De val van de engelen) van Compagnie L’Oublié(e) is die van beangstigende dystopische romans als ‘Brave New World’ van Aldous Huxley, maar dan hoopvol verweven met slapstick, acrobatiek, dans, een filmische, suggestieve stemming, een imposant gebruik van techniek en een bijzonder spel van licht en vooral duisternis.